niedziela, 15 grudnia 2013

Na bombce malowane

"Idą święta każda buzia uśmiechnięta" - chciało by się zaśpiewać. Z roku na rok im nam lat przybywa, jakoś klimatu świątecznego ubywa, być może dlatego, że obowiązków coraz więcej, o wszystko trzeba się zatroszczyć, odłożyć parę groszy na prezenty, zakupy, jakaś choinka by się przydała, najlepiej żywa no i wypadało by ją jeszcze pięknie przystroić. 

No właśnie w większości domach pozostają zeszłoroczne ozdoby choinkowe, ale każdego roku powstają nowe, misterne cudeńka i aż kuszą swym przepychem. W Zamku na jednym ze stoisk znaleźliśmy coś naprawdę cudnego, ręcznie malowane małe arcydzieła (nie jesteśmy fachowcami w tej dziedzinie, ale oceńcie sami)


Stoisko prowadzone przez małżeństwo, Panią Martynę Olszową Durachtę i Tomasza Durachtę, mających swoja pracownię artystyczną w Wilkowie koło Złotoryi a pochodzących z Kopacza pod Złotoryją.


Piszę małżeństwo choć tak naprawdę te cudeńka powstają z rąk p. Martyny , która zajmuje się bombkami od 11 lat i jak widać, robi to całkiem nieźle. 


Wszystkie te wymyślne wzorki są jej autorstwa, ręcznie malowane i objęte prawami autorskimi,  nie jakieś tam chińskie naklejki. Prosty dekor zajmuje około piętnastu minut, coś bardziej bogatego to czas rzędu czterech godzin. Sam czas już robi mi mętlik w głowie, bo aż nie do uwierzenia jest ile trzeba cierpliwości i dokładności by wykonać jedną, oryginalną bombkę.


Sama ta jedna bombka bogato zdobiona zajęła p. Marynie trzy godziny, z jednej strony mikołaj z drugiej paszek, którego możecie podziwiać na pierwszym zdjęciu. 


Jednak bombki to nie wszystko czym się p.Martyna zajmuje, do tego dochodzi wypiekanie pierniczków, które również z wielka precyzja i starannością zdobi. Skąd na to czas znaleźć? Bo przecież trzeba dojechać do pracowni, zająć się domem a i po kuchni biega mały aniołeczek. Do południa bombki, później pierniczki, powrót do domu no i  da się wszystko pogodzić jak mówi p. Martyna. Tak, ale wszak to nie wszystko bombki w sezonie, poza sezonem dochodzi ręcznie malowane szkoło, dzbanki itp. A co robi gdy wraca do domu? Filcuje na mokro tkaniny w przepiękne wzory, tak dla zabicia wolnego czasu :) ale to już temat na inny wpis. 



Tak wiem, wiem, ktoś stwierdzi że przecież ciężko się z czegoś takiego utrzymać, wszak nasz rynek zalewany jest chińszczyzną i tu ma rację. Dlatego też małżeństwo traktuje to jako działalność przy rolniczą, jeżdżąc po  jarmarkach rękodzielniczych i różnego rodzaju targach. Jak sami widzicie ciężki kawałek chleba.



Podziwiając te wspaniałe rękodzieła nie można je porównać i nawet nie próbujcie do wyrobów chińskich bo takimi porównaniami możecie obrazić artystę, który poświęcił swój cenny czas by móc choć troszkę nacieszyć nasze oko. Naprawdę, Polak potrafi :) I chodź skromna Martyna nie przyznała się, ale jej działalność zdobyła wyróżnienie w konkursie "Sposób na Sukces" w kategorii - Najciekawsza działalność pozarolnicza na wsi. Gratulujemy!!!


Wszystko ładnie pięknie a gdzie rola mężczyzny w tym związku? - ktoś mógłby zapytać. Tak więc p. Tomasz (prawdziwa opoka spokoju) zajmuje się cały gospodarstwem a także prowadzi Stajnie Karat w Kopaczu. Dzięki niemu również możemy podziwiać te fantastyczne wyroby :)
- Mój mąż pracuje dzisiaj jako kierowca - dodaje z uśmiechem małżonka.
Zrównoważony podział obowiązków pozwala na realizowanie twórczych działań p. Martyny.

I tym pozytywnym akcentem żegnamy się z przesympatycznym małżeństwem, chodź dodamy Wam drodzy Projektomaniacy w sekrecie, że jeszcze zagoszczą na naszych stronach.

Pracownie pani Martyny znajdziecie tu:

Pracownia Szkła Artystycznego 
Wilków 72 59-500 Złotoryja

Funpage Stajni Karat:

https://www.facebook.com/pages/Stajnia-Karat/154632848043353

piątek, 13 grudnia 2013

Targi Świąteczne w Zamku Książ

Do świąt zostało niespełna dwa tygodnie, to najlepsza pora by pomyśleć o prezentach dla najbliższych. Zaczyna się sezon jarmarków i targów świątecznych.

Na rynkach większości miast już powstają domki wystawiennicze, a w nich miody, swojskie wędliny, pachnący chleb, kolorowe pierniki a także wszelakie rękodzieło. Nasze oczy cieszą kolorowe maskotki, ręcznie malowane bombki, biżuteria wykonana z pieczołowitą starannością, bajeczne witraże, ręcznie robiona ceramika, rzeźby, filc i co tylko dusza zapragnie. Pomysłów na prezenty na pewno nie zabraknie.



W zeszły weekend na Zamku Książ odbyły się Targi Świąteczne.


Druga edycja bożonarodzeniowych kiermaszy rękodzieła, już zdobyła swoich zwolenników. Wystawcy dumnie prezentujący swoje prace, nastrojowa muzyka, Zamek w świątecznej odsłonie - wszystko to sprawiało że ten przedświąteczny weekend będziemy mile i długo wspominać.






Na sali Maksymiliana w kominku zapłonęło pachnące drewno, kolędy w wykonaniu chóru młodzieży echem niosły się po zamkowych korytarzach i można było spotkać także Świętego Mikołaja.

Oprócz rękodzieła w mniejszych salach można było oglądać piękne zbiory m.in. ceramiki, fajek z kości słoniowej, zabytkowych lornetek.







Rękodzieło – wyrób wytworzony w sposób nieprzemysłowy, posiadający walory artystyczne, najczęściej zawierający motywy typowe dla kultury, w której powstał. - taką definicję podaje nam Wikipedia. To sucha teoria, a jak to wygląda naprawdę? Za każdym rękodzielnikiem stoi hobby, które z czasem przerodziło się w pasje. Pasja która pchała do szukania swojej drogi, swojego miejsca na świecie, pracy która będzie nie tylko zajęciem przynoszącym dochód ale także dawającej masę satysfakcji i spełnienia.


Na targach w Zamku Książ wybraliśmy najciekawsze stoiska i ich właścicieli będziemy chcieli wam zaprezentować w najbliższych dniach. Przesympatyczni, utalentowani, przebojowi, z uśmiechem i zapałem opowiadali o swoich początkach. Dowiecie się dlaczego gdy pan Krzysztof pracuje nie ma obiadu w domu, co pani Martyna robi wracając z pracowni, dlaczego można się przyjaźnić prowadząc podobną działalność, czy wykształcenie artystyczne pomaga i czy praca w glinie może sprawiać przyjemność.







I już tradycyjnie mały backstage - Maroni przy pracy :)



sobota, 23 listopada 2013

Na tropie Gryzonia

Świebodziczanie poznajecie? Nie? A powinniście :) Drodzy Projektomaniacy miło mi przedstawić Wam maskotkę Świebodzic, bo tak jak Wrocław ma krasnale tak my mamy Gryzonia!!!


Nie wiadomo tak naprawdę co to jest i kto za nim stoi ani w jakim celu to robi,  ale wiemy że pojawia się w naszym mieście od kilku lat. Na znakach, murach, kwietnikach, skrzynkach elektrycznych, wszędzie tam gdzie jest trochę miejsca.

Gryzoń - bo tak go wstępnie nazwałam, jest moim celem i od roku z uporem maniaka podążam jego tropem a zadanie nie należny do łatwych bo skrzętnie się ukrywa.
Zdobi czy szpeci? Ja osobiście strasznie go lubię i zawsze gdy go mijam wywołuje uśmiech na mojej twarzy :) Ciekawe ilu świebodziczan wie o jego istnieniu? A może ktoś zna autora? Piszcie kochani Projektomaniacy co o NIM sądzicie?












sobota, 16 listopada 2013

Zamek Cisy

Około 5 km na zachód od Świebodzic, na podgórzu wałbrzyskim, w dolinie Czyżynki trafimy na ruiny średniowiecznego Zamku Cisy. 

Pierwsze wzmianki podają że budowla pochodzi z 1242 roku. Zamek wybudował Bolko I, jednak różne źródła podają że gród pierw był drewniany. Jego charakter obronny podkreślił wnuk Bolka I Surowego, rozbudowując i umacniając warownię.



Położony nad 350 metrowym, urwistym zboczem doliny Czyżynki stanowił świetny punkt obronny a także w wygodny sposób strzegł szlaków handlowych.






W połowie XIV w. zamek stanowił siedlisko rycerzy-rabusiów, później został zajęty przez Bolka II. Od 1355 roku zamek kilkakrotnie przechodził w różne ręce. W 1466 r. został częściowo zniszczony podczas wojen husyckich, następnie został odbudowany i powiększony. Pierw powstało przedzamcze zachodnie a po kolejnej modernizacji przedzamcze wschodnie. W XVI w. wzniesiono półkolistą basteję w celu obrony mostu. W 1634 roku, został spalony przez Szwedów, opuszczony zaczął popadać w ruinę.








Od 1655 roku kolejni właściciele dbali o ruiny w różnym stopniu, jednak najczęściej pozostałości średniowieczne były zaniedbywane i zapominane z czego chętnie korzystali okoliczni chłopi czerpiąc z zamku materiał budowlany.



XIX stulecie przyniosło powrót zainteresowania pozostałościami zamku i stał się celem licznych wycieczek. W 1927 roku, nowym właścicielem został wałbrzyszanin Walter Brehmer, który podjął prace konserwatorskie, zabezpieczył teren a także zrekonstruował wieżę i bramę. Po II wojnie światowej obiektem opiekowali się harcerze a w 1961 ponownie zabezpieczono go jako trwała ruinę.






Zaprzyjaźniony z Projektem Milo fotograf, którego prace macie możliwość ostatnio oglądać na blogu, postanowił przełamać wrodzony lęk wysokości i specjalnie dla Was kochani Projektomaniacy wspiął się po murach zamku, by pokazać Wam średniowieczne ruiny z całkiem innej perspektywy. Maroni, dziękuje bardzo w imieniu swoim i czytelników (tak, będę Ci długo wypominać, że nie zabrałeś mnie ze sobą na górę).